Sinds een paar maanden ben ik in de wondere wereld van de dating-apps gestapt. Ik moet hier echt aan wennen.
Waar het mij op professioneel vlak goed lukt om matches te maken tussen opdrachtgevers en sollicitanten blijkt dat, als het om mij persoonlijk gaat, dit een heel ander verhaal is.
Grappig is wel dat ik ook parallellen zie tussen daten en solliciteren.
Op een dating app zie je een foto en een beetje informatie over de persoon en op basis daarvan beslis je of je wel of niet geïnteresseerd bent om met iemand in gesprek te gaan.
Mijn opdrachtgevers krijgen van mij een CV met wat extra informatie over de persoon achter het CV en besluiten op basis van die informatie of ze iemand wel of niet willen spreken.
De kandidaten beslissen op basis van een functieprofiel en hun indruk van een bedrijf of ze wel of niet voorgesteld willen worden.
Het zijn allemaal intuïtieve beslissingen die genomen worden op basis van een eerste indruk. Vaak klopt het eerste gevoel ook wel en toch is dat niet altijd het geval. Soms heb je een zetje nodig om iets verder te kijken dan je eerste oordeel.
Jaren geleden zocht ik een Senior Buyer voor een grote retailer en ik besprak deze vacature met een vrouw voor wie deze functie, naar mijn idee, een mooie stap zou zijn.
Ze zei: “De rol spreekt me echt aan, een mooie stap vooruit, maar ik denk niet dat dit bedrijf bij mij past.”
Ik legde haar uit dat er een heel goede visie ten grondslag van dit bedrijf lag, dat er een inspirerende werksfeer heerste en men in een mooie dynamiek met elkaar samenwerkte.
Ik heb haar echt moeten overtuigen en uiteindelijk gaf ze toe. Ze wilde dan wel op gesprek want ja, dan zou ze zeker weten dat het niks voor haar was.
Na het gesprek was ze verbaasd over hoe leuk het was geweest, hoe interessant de visie van het bedrijf was en hoe leuk de mensen waren die ze gesproken had. Ze was nu wel geïnteresseerd in de positie.
Soms is het goed om, ondanks dat iemand of iets op het eerste gezicht niet direct aanspreekt, toch nieuwsgierig te blijven.
13 februari 2024
